Op deze foto brengt Father Rick Frechette een kindje in diens kistje van papier maché, na afloop van de mis in de kapel bij het St Damien kinderziekenhuis, Port-au-Prince, Haïti, naar de nabij gelegen koelruimte (lees: omgebouwde zeecontainer). Hij doet dit zingend, en lopend, en toen wij er vorig jaar waren liepen we met elkaar zingend achter de truck van Father Rick aan, waar na de dagelijkse mis om 7 uur in de ochtend, voor mijn collega Petra en mij de taak wachtte om de overleden mensen, maar vooral de vele overleden kindjes, te verzorgen.

De aanhef van dit artikel doet denken aan wandelen.. Een lied zoals er velen zijn bedacht en gezongen in een tijd dat het heel gewoon was om veel te wandelen, om de eenvoudige reden dat vervoer per auto nog niet voor iedereen was weggelegd. Dit is nog steeds zo in Haïti. Vele ouders, en vooral de moeders, moeten vaak uren lopen om met hun zieke kindje bij het kinderziekenhuis aan te komen…en regelmatig komen ze te laat…omdat er wel veel onverharde paden zijn, maar die nauwelijks te vergelijken zijn met een laan zoals wij die voor ogen hebben.

Het zal u niet zijn ontgaan: inmiddels staat duurzaamheid in uitvaartland in een hoog vaandel. Natuurbegraafplaatsen, crematieovens die functioneren op elektriciteit, een oproep om bloemen zonder cellofaan mee te nemen naar een uitvaart, resomeren als duurzaamste methode van lijkbezorging (overigens nog niet in Nederland toegestaan), en zo zijn er nog veel meer initiatieven.

Maar wist u dat het vervoer op de dag van de uitvaart, en dan met name de autokilometers van bezoekers, voor meer dan de helft aan milieubelasting zorgt? (bron: BU editie juni 2019). Natuurlijk realiseer ik me dat veel begraafplaatsen en crematoria buiten de dorps- of stadskern zijn gelegen, maar ik zie toch weinig mensen al wandelend naar een plechtigheid gaan. De uitvaarten waarbij de overledene op een andere wijze wordt vervoerd dan in een staatsieauto (rouwauto zo u wilt) en de huifkar, platte kar of aanhanger dan wordt gevolgd door een lange stoet mensen, zijn bijzonder indrukwekkend. Niet alleen voor degenen die er in meelopen, maar ook voor degenen die de stoet tegenkomen. Wordt een stoet auto’s nog wel eens doorkruist door ongeduldige weggebruikers, bij een stoet wandelaars staat men respectvol stil langs de kant van de weg.

En voor wat betreft de route naar de uitvaartlocatie….het pad er naar toe wordt in de regel keurig onderhouden en kan moeiteloos voor een laan worden aangezien die gemakkelijk kan worden bewandeld. Ik zou echter wel een ander liedje willen voorstellen.

Als ambassadeur van het uitvaartproject mag ik Father Rick twee cheques namens Oleander Uitvaartzorg aanbieden.

Marja Oosterman
www.oleander-uitvaartzorg.nl
06-52553676