About Rens

This author has not yet filled in any details.
So far Rens has created 19 blog entries.

DE PADEN OP, DE LANEN IN…………………………

Op deze foto brengt Father Rick Frechette een kindje in diens kistje van papier maché, na afloop van de mis in de kapel bij het St Damien kinderziekenhuis, Port-au-Prince, Haïti, naar de nabij gelegen koelruimte (lees: omgebouwde zeecontainer). Hij doet dit zingend, en lopend, en toen wij er vorig jaar waren liepen we met elkaar zingend achter de truck van Father Rick aan, waar na de dagelijkse mis om 7 uur in de ochtend, voor mijn collega Petra en mij de taak wachtte om de overleden mensen, maar vooral de vele overleden kindjes, te verzorgen.

De aanhef van dit artikel doet denken aan wandelen.. Een lied zoals er velen zijn bedacht en gezongen in een tijd dat het heel gewoon was om veel te wandelen, om de eenvoudige reden dat vervoer per auto nog niet voor iedereen was weggelegd. Dit is nog steeds zo in Haïti. Vele ouders, en vooral de moeders, moeten vaak uren lopen om met hun zieke kindje bij het kinderziekenhuis aan te komen…en regelmatig komen ze te laat…omdat er wel veel onverharde paden zijn, maar die nauwelijks te vergelijken zijn met een laan zoals wij die voor ogen hebben.

Het zal u niet zijn ontgaan: inmiddels staat duurzaamheid in uitvaartland in een hoog vaandel. Natuurbegraafplaatsen, crematieovens die functioneren op elektriciteit, een oproep om bloemen zonder cellofaan mee te nemen naar een uitvaart, resomeren als duurzaamste methode van lijkbezorging (overigens nog niet in Nederland toegestaan), en zo zijn er nog veel meer initiatieven.

Maar wist u dat het vervoer op de dag van de uitvaart, en dan met name de autokilometers van bezoekers, voor meer dan de helft aan milieubelasting zorgt? (bron: BU editie juni 2019). Natuurlijk realiseer ik me dat veel begraafplaatsen en crematoria buiten de dorps- of stadskern zijn gelegen, maar ik zie toch weinig mensen al wandelend naar een plechtigheid gaan. De uitvaarten waarbij de overledene op een andere wijze wordt vervoerd dan in een staatsieauto (rouwauto zo u wilt) en de huifkar, platte kar of aanhanger dan wordt gevolgd door een lange stoet mensen, zijn bijzonder indrukwekkend. Niet alleen voor degenen die er in meelopen, maar ook voor degenen die de stoet tegenkomen. Wordt een stoet auto’s nog wel eens doorkruist door ongeduldige weggebruikers, bij een stoet wandelaars staat men respectvol stil langs de kant van de weg.

En voor wat betreft de route naar de uitvaartlocatie….het pad er naar toe wordt in de regel keurig onderhouden en kan moeiteloos voor een laan worden aangezien die gemakkelijk kan worden bewandeld. Ik zou echter wel een ander liedje willen voorstellen.

Als ambassadeur van het uitvaartproject mag ik Father Rick twee cheques namens Oleander Uitvaartzorg aanbieden.

Marja Oosterman
www.oleander-uitvaartzorg.nl
06-52553676

DIE GOEIE OUWE SOK….

Tussen verzekeraars en hun verzekeringen zitten heel veel verschillen, en dit is zeker niet anders in de uitvaartbranche. We kennen hier de zogenaamde naturaverzekeringen, die niet in geld uitkeren maar in een dienstenpakket. Als men kiest voor een andere dienst dan in dit pakket is opgenomen, komt hier vaak een extra geldbedrag bij kijken. Het is wettelijk geregeld dat de betreffende maatschappij de premiebetaler niet kan verplichten ook daadwerkelijk de uitvaart door hen te laten regelen, maar dat men ook kan kiezen voor een omzetting van dit pakket in een geldwaarde.

Zoals Arthur Schiphorst, hoofdredacteur van het Vakblad Uitvaart beschrijft: “Eigenlijk is dit een vreemde constructie, want welke autoverzekeraar is tevens de autodealer en welke reisverzekeraar biedt een aanlokkelijk mooie reis naar een ver oord aan? Het riekt hier naar belangenverstrengeling.” Zo ook de plaatselijke uitvaartondernemer die tevens een uitvaartverzekering voor u kan regelen. Op deze wijze zorgt hij voor “klantenbinding” en komt u bedrogen uit indien u later toch kiest voor een andere onderneming.

Wat te denken van een verzekering in de vorm van een deposito? Deze keert alleen de factuur van de uitvaartondernemer uit. Mocht het gestelde deposito lager zijn dan het bedrag dat de uitvaart uiteindelijk kost, is een en ander nog vrij transparant. Maar in het geval dat de uitvaart (veel) minder kost dan de gelden van het deposito, blijft het verschil hiervan bij de verzekeraar, of, in het ergste scenario, bij de uitvaartondernemer die zijn factuur immers kan ophogen en insturen naar de verzekeringsmaatschappij zonder dat de familie hier voordeel van heeft, of zelfs op de hoogte wordt gesteld van deze constructie.

Bij families die niet (zeker) weten of er überhaupt een uitvaartverzekering is, help ik altijd om de Bond van Verzekeraars aan te schrijven. Deze kunnen nasporing doen of er een verzekering is zodat de gelden terecht komen waar ze uiteindelijk horen: bij de families die hier recht op hebben.

En als men mij vraagt of het verstandig is om een uitvaartverzekering te sluiten verwijs is hen naar een onafhankelijke adviseur die op basis van indexering een transparante verzekering kan sluiten. Maar eerlijk is eerlijk, omdat de te betalen premies leeftijdgerelateerd zijn, is er niks mis met die goeie ouwe (geld)sok.

Marja Oosterman
www.oleander-uitvaartzorg.nl
06-52553676

DAAR ZIT MUZIEK IN….

Op de lagere school hadden wij een onderwijzer die elke maandag een verrassing op het schoolbord had getekend: de tekening stelde een spreekwoord of gezegde voor, en als klas moesten wij uit de tekening opmaken welk spreekwoord dit dan was.

Mijn basisschool periode ligt inmiddels al zo’n 50 jaar achter me, maar nog steeds zijn een hoop spreekwoorden “gesneden koek” oftewel: geen probleem!

Bij het regelen van een uitvaart vliegen de spreekwoordelijke gezegden mij soms om de oren, en wordt muziek op allerlei manieren ingezet. Veelal begint dit vrij direct als men niet uit de toon wil vallen.  Vaak is er binnen het gezin wel iemand die veel noten op zijn zang heeft en de boventoon voert,  maar als diens omgeving niet naar zijn of haar pijpen wil dansen, zal hij of zij een toontje lager moeten zingen.

Ik probeer dan om alle registers open te trekken en zet alles op haren en snaren om een uitvaart te organiseren die als muziek in ieders oren klinkt. Na afloop zing ik dan het hoogste lied en luister in mijn auto naar de radio waar regelmatig een muziekstuk uit de “Uitvaart Top 10” langskomt.

Op de eerste plaats van deze Top 10 staat al jaren het duo Sarah Brightman met Andrea Bocelli, op de voet gevogld door Eric Clapton en Marco Borsato. Ook Metallica, Guns N’Roses en Queen hebben hun weg naar deze hitlijst gevonden.

Wat is het doel van muziek bij een uitvaart? Hier kun je eigenlijk van alles bij bedenken. Een stilte voelt voor veel mensen ongemakkelijk. Het is voor ons als uitvaartleiders soms ook moeilijk om mensen stil te krijgen, er is altijd wel iemand aanwezig om de eerste viool te spelen.  Maar muziek bij een uitvaartplechtigheid kan ook een mooie onderbreking zijn en een bruggetje vormen tussen de sprekers.

Muziek kan overheersen, net als die uitvaart waarbij sprekers niet gewenst waren, en er een heel uur naar klassieke muziek werd geluisterd. Omdat ik vaak achterin de zaal ben, zie je na een tijdje dat mensen niet meer stil kunnen zitten en er een vrij ongemakkelijke sfeer ontstaat.

Maar het gebeurt vaker dat muziek ontroert, je kan raken, en een innerlijke stilte creëert.  Voor mij is het elke keer verrassend naar welke muziek we gaan luisteren en mijn wens is dan ook dat de lier niet aan de wilgen wordt gehangen.

 

Marja Oosterman
www.oleander-uitvaartzorg.nl
06-52553676

NEEM MENSEN MET DEMENTIE MEE……

Dementie is een verzamelnaam voor wel ruim vijftig ziektes. Deze ziektes tasten de hersenen aan en zorgen voor een geleidelijke achteruitgang van iemands geestelijke gezondheid. De meest voorkomende soorten dementie zijn Alzheimer, vasculaire dementie, frontotemporale dementie en Lewy body dementie.

Geheugenstoornissen alleen maken iemand niet dement, en niet bij alle vormen van dementie komen geheugenstoornissen voor. Er kunnen gedragsveranderingen ontstaan, maar ook kan er bijvoorbeeld onrust of agressie optreden. Er wordt pas over dementie gesproken als de klachten zo ernstig zijn dat ze het functioneren in het dagelijkse leven beïnvloeden.

Maar in het dagelijkse leven kan iemand met dementie ook geconfronteerd worden met een ingrijpend verlies, zoals bijvoorbeeld het overlijden van een dierbaar iemand. Want iemand met dementie is niet alleen die 80 plusser die niet meer weet welke dag het is, het kan evengoed uw 50-jarige buurvrouw zijn die passief gedrag vertoont of de jonge man van een paar straten verderop die de hele dag het huis niet uitkomt en lusteloos op de bank hangt.

Want wist u dat er op dit moment (april 2019) 270.000 mensen in Nederland zijn met dementie, en dat hiervan ruim 12.000 mensen jonger zijn dan 65 jaar? En dat er ook nog een groot aantal is dat niet is gediagnostiseerd?  Als vrouw-zijnde vind ik het een bijzonder verontrustende gedachte dat ik 1 van de 3 vrouwen kan zijn die getroffen zal worden door dementie!!

Als uitvaartverzorger kom ik regelmatig in contact met families, waarvan een partner met dementie overlijdt, of waarvan de dementerende partner alleen achterblijft. Ik vind het van groot belang om deze partner bij de uitvaart van zijn of haar geliefde, te betrekken. Ook al betekent dit dat je sommige dingen een aantal maal zal moeten herhalen omdat een moment later het besprokene vergeten zal zijn, je geeft mensen op deze manier wel hun waardigheid terug. En heeft niet ieder mens het recht om afscheid te nemen?

Probeer te kijken naar hetgeen iemand nog kan, over welke periode in het gezamenlijke leven nog wel herinneringen zijn. Misschien kan het prominent aanwezige oude, houten kastje een bruggetje zijn bij het uitzoeken van de kist, of kan het luisteren naar oude liedjes een mooie en dierbare aanvulling zijn bij het afscheid.

Wees niet bang om een dementerende (ouder) bij het afscheid te betrekken; als licentiehouder mag ik mijzelf Dementievriendelijke Uitvaartverzorger noemen, en wil ik u graag begeleiden bij een dementievriendelijke uitvaart.

 

 

“Hoe milieuvriendelijk wordt uw lichaam straks verpakt?”

Winkelketens geven de vergrijzing van onze bevolking als reden om meer producten in eenpersoonsverpakkingen te stoppen, en prijzen het gemak van kant-en-klaarmaaltijden aan die meestal ook in plastic zijn verpakt. Nu vind ik dit nogal stigmatiserend, want kijk eens rond in de buurt van de plaatselijke fastfood ketens waarvan de hamburger en milkshake verpakkingen rijkelijk rondzwerven en gedumpt worden op tijdstippen waarop de meeste ouderen onder ons al lang en breed onder de wol liggen. De hoeveelheid afval die de verpakkingen van diverse etenswaren met zich mee brengt is verontrustend en een bedreiging voor ons milieu.

In de wereld van de uitvaart is het milieubewust uitvaren een veelbesproken onderwerp, en dan met name over de verpakking van een lichaam waarin dit begraven of gecremeerd zal worden. Er is volop keuze uit massieve kisten, spaanplaat kisten al dan niet met een laagje fineer of foliewax bedekt, maar ook voorbeelden van manden van diverse soorten riet of houten kisten bekleed met een zachte, gekleurde stof zitten in mijn werktas. Het “uitvaren” in een doek of wade krijgt steeds meer bekendheid, en zelf mocht ik een aantal families begeleiden waarbij we gebruik maakten van een takkenbaar- of baarplank waarbij de overledene in zijn of haar favoriete dekbed overtrek werd gewikkeld. Confronterend? Ja. Mooi door eenvoud? Ja. Milieubewust? Jazeker!

In een aantal staten van Amerika is het resomeren van een overledene reeds toegestaan. Resomeren is een alternatieve uitvaarttechniek die na een wetswijziging in Nederland toegepast kan worden naast het begraven of cremeren van een lichaam. Het proces hiervan start met het scheiden van het lichaam en diens omhulsel zoals een kist. Een kist kan op deze wijze wel 50 keer hergebruikt worden in tegenstelling tot de huidige situatie bij begraven of cremeren. Na neutralisatie met zuur is de ontstane vloeistof bij het resomeren niet meer milieubelastend en kan door het riool worden gespoeld. Confronterend? Ja. Vergelijkbare situatie als bij de introductie van het cremeerproces ruim 100 jaar geleden? Jazeker! Met dit belangrijke verschil dat een kist bij een huidige crematie NIET wordt hergebruikt.

Uiteraard wil ik u graag meer vertellen over milieuvriendelijke lichaamsomhullingen, maar ook over de verschillen tussen een algemene versus particuliere begrafenis, het crematieproces of het resomeren.

Marja Oosterman

Kennismaken met de dood

Wellicht is het overlijden van een huisdier vaak onze eerste kennismaking met de dood. Bij mij was dat niet anders. Als het enige kind van mijn ouders kreeg ik een hond als gezelschap en u begrijpt, mijn verdriet was op 10-jarige leeftijd onmetelijk groot toen bij hem een hersentumor werd geconstateerd en door de dierenarts uit zijn lijden werd verlost. Mijn ouders brachten hem daar naar toe en hij kwam niet meer thuis. Dit alleen al was voor mij op dat moment onbegrijpelijk: “Hoe konden mijn ouders zomaar onze geliefde hond bij een vreemd iemand achterlaten? Waarom kon ik hem niet meer even aaien?” De pijn van dat moment is nog steeds voelbaar, maar wat mij het meest van die periode bijstaat is dat mijn verdriet niet begrepen werd door anderen dan mijn ouders en grootouders.
Mijn ouders werkten beiden in hun onderneming, en om die reden mocht ik veel weekenden en vakanties bij mijn grootouders doorbrengen. De band tussen hen en mij was hierdoor anders dan tussen hen met mijn nichtjes en neefjes….ik voelde voor hen als een extra kind.
Begin jaren zeventig overleed mijn opa. Als tiener was ik nauw betrokken bij zijn ziekbed, maar kon niet voorzien dat dit ziekbed zou eindigen in een overlijden. Naïef? Nee, ik denk dat als je heel veel van iemand houdt, het losmakingsproces een langdurig proces is. Het niet kunnen accepteren van een leven dat eindigt in de dood is een leerproces, een stervenskunst die we zijn verleerd.
Dat ieder mens eens sterft, dat staat vast. En wie de geschiedenis overziet, moet concluderen dat de stervenskunst, de Ars Moriendi, na een bloei in de oudheid en de late middeleeuwen, uiteindelijk zelf een zachte dood is gestorven. De dood werd weggestopt, net zoals mijn opa in een kist met daarop een deksel waarin een kijkluikje inzat. Ik ken verhalen van mensen die hun stilgeborenen nooit hebben gezien, nooit hebben vastgehouden, niet weten wat er met hun lichaampje is gebeurd. Met een lege buik terug naar huis waar een wiegje staat dat niet gevuld zal worden. De pijn, het verdriet, de leegte, de onmacht is bij vele van deze ouders nog zo voelbaar.
Koning Willem-Alexander heeft onlangs een wet ondertekend die het mogelijk maakt om stilgeborenen in de basisregistratie te laten opnemen en op die manier bestaansrecht te geven. Het zal de pijn, verdriet en gemis niet wegnemen, maar de emotionele erkenning dat het kindje heeft bestaan, dat het een naam heeft en op die manier in de harten van velen mag doorleven……is een kennismaken met de dood, en in zekere zin een vorm van Ars Moriendi.

Project Haiti – De Voorbereiding

Als mens, moeder en oma ben ik begaan met het welzijn van kinderen, waar ook ter wereld. Ik ben me bewust van het feit dat ik er niet voor iedereen kan zijn maar wil me daarom sterk maken voor een project dat me na aan het hart ligt, en waarvan ik weet dat ik een steentje kan bijdragen.
Het uitvaartproject in Haïti van WereldOuders is voor mij een concreet project. Er is geen geld beschikbaar om kinderen een waardige uitvaart te bieden. Als uitvaartbegeleider mag ik een diversiteit aan uitvaarten begeleiden en zie juist hierdoor een tegenstelling met de schrijnende omstandigheden in Haïti. Begin maart 2018 mag ik daadwerkelijk de handen uit de mouwen steken in dit ziekenhuis, en het lijkt me fantastisch om ervoor te kunnen zorgen dat ik een financiële buffer voor het helaas grote aantal uitvaarten daar kan realiseren. Er zijn heel veel goede doelen, maar omdat ik het gedoneerde geld zelf in het St. Damien ga brengen, weet u dat al het geld daadwerkelijk aan het project wordt besteed. De reis er naar toe en het verblijf is immers voor eigen (privé) rekening!
Op deze pagina kunt u meer lezen over het uitvaartproject St. Damien.
Op dit moment is er al een behoorlijk bedrag aan donaties gedaan, en ik ben zo vrij om u naar onderstaande link door te verwezen.
https://www.inactievoorwereldouders.nl/actie/oleander-uitvaartzorg
Helpt u mij mee?
Een goede verliesverwerking begint immers met een goede uitvaart, OOK in Haïti!

Nieuwe manier van koeling

In Houten werd in begin november de jaarlijkse (kleine) uitvaartbeurs gehouden. Met veel van de toeleveranciers heb ik al jaren een goed (veelal telefonisch) contact, en het is dan prettig om elkaar weer even te ontmoeten en bij te praten. Een nieuwe kennismaking had ik met Ann Kooijman. Zij heeft vanuit België de Bio Sac 200 geïntroduceerd, en is hier exclusief importeur van.

Bio Sac 200 is een niet-invasieve (lees: men gaat niet met apparatuur het overleden lichaam in) conserveringstechniek om lichamen van overledenen in goede staat te houden en de ontwikkeling van geuren tegen te gaan vanaf het moment dat de dood is geconstateerd door de arts.

De techniek houdt in dat er, afhankelijk van hoe lang de ontbinding moet worden uitgesteld, twee of meer zakjes direct op de droge huid van het lichaam van de overledene worden gelegd. De zakjes wegen elk 200 gram en zijn gevuld met actieve koolstof en natuurlijke klei, geïmpregneerd met kaliumpermanganaat.

Bio Sac 200 absorbeert de door lichamen van overledenen uitgestoten gassen en vluchtige organische stoffen waarin bacteriën die verantwoordelijk zijn voor het ontbindingsproces dat de cellen vernietigt, zich kunnen ontwikkelen. Bio Sac 200 gaat dit tegen en is zodoende een effectief middel om lichamen van overledenen te conserveren. Door de werking van Bio Sac 200 kan het lichaam van de overledene, afhankelijk van het aantal zakjes dat bij de toepassing van deze techniek wordt gebruikt, 5 tot 10 dagen lang worden geconserveerd.

De Bio Sac 200-techniek wordt gebruikt voor de eerste conservering van het lichaam van de overledene. Bij toepassing van deze techniek zijn er GEEN koelruimten of, als het lichaam van de overledene wordt opgebaard, koelplaat nodig, hetgeen energie en dus kosten spaart.

IMG_2708 IMG_2709

“Het verlies van je baby..de impact op ouders en professionals”

“In de wolken” organiseerde op 22 november het symposium in Leiden: “Het verlies van je baby..de impact op ouders en professionals”. Het boek van Kathy Beckers-Mansell werd hier gepresenteerd en aan ons uitgereikt. Hoogleraar Enrico Lopriore van de LUMC deelde zijn ervaringen met ons over hetgeen hij op de afdeling neonatologie en gynaecologie meemaakt. Manu Keirse is als hoogleraar verbonden aan de Universiteit van Leuven. Vanuit dit immens grote complex mocht ik een aantal jaar geleden een overleden baby’tje ophalen en was (aangenaam) verrast over de wijze waarop dit medisch centrum ouders ontvangt in de rouwkamer(s) waarin hun kindje in een wiegje opgebaard ligt. De zorg, de aankleding van het kindje, maar ook de aankleding van de kamer waarin het wiegje stond heeft me ontroerd…….een wiegje onder een verlichte sterrenhemel..

Als professional is er geen groter compliment dan geboortekaartjes te ontvangen van ouders waarbij een (eerste) kindje is overleden. Het overlijden van een kindje raakt je als professional, als moeder, als oma, en je kunt dan intens blij zijn en meeleven met de ouders als er nieuw leven geboren wordt.

IMG_2710

“Tranen van liefde”

Een door mij bezocht symposium in Haarlem, georganiseerd door de stichting Bretels, liet ons kennis maken met mensen die na een ingrijpend verlies de draad van het leven weer hebben opgepakt. Een van de sprekers was Tim Overdiek, voormalig journalist en thans als ervaringsdeskundige werkzaam als rouwtherapeut. Van hem ontvingen we allemaal het boek “Tranen van liefde”.  Milou Frencken wist met haar rake teksten de middag muzikaal op een bijzondere manier te begeleiden. Ook zij werd op jonge leeftijd weduwe en wist samen met haar dochtertje het pad van verdriet en verlies te bewandelen.